Politiek
Smeltkroes van politiek, de Likoed, de Shas, Meretz , Kadima en vele anderen ..
Al tijdens de Romeinse overheersing twisten de harediem, (in zwart geklede religieuze mannen van voornamelijk sefardische herkomst = Marokko, TunesiŽ, Iran, Irak Spanje etc)) met de seculiere Joden. Nu tweeduizend jaar later is er niet veel veranderd. Hun partij, de Shas, stookt met de in 15 jaar gegroeide politieke macht af en toe het vuurtje op. De Shas partij kent hoofdzakelijk sefardische Joden.
Tussen de orthodoxe en seculiere IsraŽliŽrs is altijd een spanningsveld geweest. Dit neemt de laatste jaren toe in relatie tot landoverdracht aan de Palestijnen. Toenemende invloed van religieuze partijen in de Knesset en met name de Shas, het parlement van IsraŽl, zorgt steeds vaker voor heftige debatten. Veel IsraŽliŽrs zien die groeiende verdeeldheid met lede ogen aan. Ook opinie onderzoeken dragen niet bij tot optimisme. De stelling, dat de verdeeldheid tussen (ultra)orthodox en niet religieus een groter dreiging vormt voor Eretz dan de Palestijnse zaak , klinkt luider.
De doorsnee burger vindt het prima dat medeburgers kosher (door het rabbinaat goedgekeurd voedsel) eten, maar daarom hoeft niet iedereen zich daartoe te verplichten.

Veel burgers zijn verplicht in het leger (Tsahal) geweest en moeten elk jaar drie weken op herhaling. De religieuzen hoeven (nog) niet in het leger. Ehoed Barak, de premier van IsraŽl (tot 2001) en meest gedecoreerde generaal (ex-chef-staf van het leger), heeft als slogan, …ťn IsraŽl, ťťn dienstplicht. Toch steunde hij een voorstel dat de harediem tot hun 23ste in hun religieuze school (jeshiva) kunnen blijven ,om daarna werk te zoeken of een niet-religieuze opleiding te volgen.. Vervolgens kiezen ze ; of terug naar hun school, zo niet, dan rest alsnog het leger.

De organisatie Wake Up (Wordt wakker) kwam hierop in het geweer en verzamelde een groot aantal handtekeningen en eisen: gelijke behandeling , gelovig of niet. Ze hebben genoeg van de financiŽle presentjes die de Shas partij vaak via een vorm van politieke dwang binnenhalen. Dat wil zeggen, geen extra geld voor ons, dan ook geen stem voor een betreffend wetsvoorstel.

Traditioneel hebben de streng orthodoxen (harediem) grote gezinnen. De mannen bestuderen hun hele leven de Thora <Oude Testament> en de commentaren daarop in de Talmoed. Ze beschouwen zichzelf als de enige en juiste vorm van het Jodendom. Van integratie binnen IsraŽl moeten ze niets hebben. Sommige erkennen IsraŽl niet eens als land. Hun partij, de Shas, levert dan ook geen wezenlijke bijdrage aan de politiek, maar zorgt alleen voor hun eigen belangen.

In Tel-Aviv zijn weinig harediem terwijl ze in Jeruzalem een eigen wijk hebben. Datzelfde Jeruzalem is inzet van de onderhandelingen tussen IsraŽl en de Palestijnen. Het was ook regelmatig het breekpunt tijdens de diverse onderhandelingen in het buitenland ( b.v.Camp David). Jeruzalem is voor de harediem enige en ondeelbare hoofdstad van IsraŽl.

Een voorstel om 95% van de Westbank (Judea en Samaria) en de Gazastrook aan Arafat over te dragen in ruil voor een ondeelbaar Jeruzalem lag op tafel. Arafat wil echter op zijn minst geheel oost- Jeruzalem waaronder de el-Aksa- en Omarmoskee als eigen hoofdstad van zijn te vormen Palestina. Arafat is in de zomer van 2001 niet akkoord gegaan met de voorstellen in Camp David en verspeelde daarmee voor zijn volk een eigen staat op korte termijn.
Oud Likud-premiers, zijn mordicus tegen en willen het liefst alle Palestijnen naar buurland JordaniŽ sturen. Zeker na de zware zelfmoordaanslagen sinds 2001 lijkt Arafat alle krediet te hebben verspeeld.
Shimon Peres , een alom gewaardeerde persoonlijkheid en president van het land, wil blijven onderhandelen en steunt het streven van een Palestijnse staat. Voor premier Sharon heeft Arafat volledig afgedaan..
De politiek van de Staat is eveneens een smeltkroes. Het gaat er in de Knesset vaak heftig aan toe. Zeker na al het intifada-geweld. Premier Sharon , opvolger van Barak, (2001) wil eerst dat aanslagen en geweld ophouden voordat er verder onderhandeld kan worden. December 2001, na enkele zware zelfmoordaanslagen heeft IsraŽl zelf de uitschakeling van extremisten (Hamas/Jihadleden) ter hand genomen en Arafat als gesprekspartner in de ban gedaan.

In november 2003 sloten Palestijnen en IsraŽliŽrs een (vredes)overeenkomst. De gesprekspartners waren reguliere burgers zonder politieke status. De overeenkomst is derhalve vrijblijvend.

In 2005 heeft IsraŽl zich geheel uit de Gaza teruggetrokken. Alle nederzetting zijn ontmanteld, dit tot groot ongenoegen van de kolonisten die ook Gaza beschouwen als bijbels land.

Begin 2006 is Sharon wegens een zware hersenbloeding van het toneel verdwenen en voorlopig opgevolgd door Olmert, voormalig burgemeester van Jeruzalem. Sharon had nog maar kort te voren de Likud verlaten en een nieuwe partij, Kadima, gesticht. Deze partij kon rekenen op een grote stembusoverwinning bij verkiezingen. Olmert is ook toegetreden tot die partij en gaat die kar trekken.

Woensdag 25 januari 2006 waren er verkiezingen in de Palestijnse gebieden. De Fatah rekende op een overwinning en de Hamas op een klein verlies. Echter de Hamas is de grote overwinnaar geworden. Omdat deze partij in de wereld bekend staat om zijn IsraŽlhaat, dodelijke aanslagen en andere terreur, heeft de wereld de geldkraan dichtgedraaid.

Eerst moet deze organisatie de terreur afzweren en bovendien IsraŽl erkennen, dan pas wil Europa, Amerika en anderen de geldkraan weer los zetten.

Na de terugtrtekking van IsraŽl uit de Gazastrook nam het geweld tegen IsraŽl toe. De militanten van Hamas vuurde dagelijks soms tientallen Kassam raketten waarvan de meeste terecht kwamen op en rond het plaatsje Sdrot.

19 juni 2008 zijn IsraŽl en Hamas onder leiding van Egypte een staat het vuren overeengekomen.

Terug >> Index